แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญมากและขาดไม่ได้ก็คือ อาหารและน้ำดื่ม ที่มีการพัฒนารูปแบบและรสชาติตลอดมานับตั้งแต่เราส่งมนุษย์ขึ้นบนอวกาศครั้งแรก นับว่านักบินอวกาศยุคนี้โชคดีกว่านักบินอวกาศรุ่นแรก ๆ มาก เพราะว่าสมัยนั้นอาหารบนยานอวกาศยังมีลักษณะคล้ายยาสีฟันที่เวลาจะรับประทานทีก็ค่อย ๆ บีบออกมาแล้วเอาเข้าปาก แถมยังต้องจินตนาการกันสุดฤทธิ์ว่ามันคืออาหารรสเลิศอีกด้วย

นักวิจัยขององค์การนาซาคงจะเห็นใจนักบินอวกาศอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะปัจจุบันนี้อาหารบนยานอวกาศได้รับการพัฒนาให้มีรสชาติและรูปลักษณ์น่ารับประทานและคล้ายกับอาหารบนพื้นโลกมากยิ่งขึ้น แถมยังมีโอกาสได้รับประทานผักและผลไม้สดบ้างตามสมควร แม้ว่าตอนนี้จะมีรายการอาหารในเมนูอยู่ไม่มากนักก็ตาม

แต่สำหรับการเดินทางไปดาวอังคารนั้น การจะเอาอาหารสำเร็จรูปหรือของสดไปด้วยเป็นปริมาณมาก ๆ นั้นย่อมลำบากแน่นอน ดังนั้นสิ่งเดียวที่จะทำให้นักบินอวกาศได้รับประทานอาหารที่มีรสชาติและหน้าตาเหมือนบนโลกมากที่สุดก็คือการปลูกเอาเองบนยานอวกาศนั่นแหละแล้วใช้เครื่องจักรแปรรูปวัตถุดิบให้เป็นอาหารเอา

ยกตัวอย่างเช่นเจ้าเครื่องมือที่นักวิศวกรอาหาร (Food Engineer) จาก University of California เรียกเล่น ๆ ว่า “โรงงานมะเขือเทศ” เครื่องมือดังกล่าวสามารถแปรรูปวัตถุดิบจากผลมะเขือเทศสด ๆ ให้อยู่ในรูปแบบที่ต้องการ ไม่ว่าจะเป็น การฝาน หั่น ซอย หรือแม้กระทั่งทำให้เป็นน้ำซุป แต่คงจะไม่ถึงขนาด ต้ม ผัด แกง ทอด เหมือนอาหารบ้านเรา

นอกจากนั้นแล้วยังมีแผนการที่จะสร้างเครื่องที่สามารถแปรรูปธัญพืชให้เป็นแป้งแล้วกลายเป็นขนมปังอีกทีด้วย วิศวกรบอกว่าเครื่องจักรเหล่านี้จะต้องมีคุณสมบัติที่สำคัญ 2 ประการด้วยกันคือ      “อเนกประสงค์” และ “กะทัดรัด”

อย่างไรก็ดีการปลูกพืชบนยานอวกาศก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหมือนกัน เรื่องขึ้นไม่ขึ้นนั้นไม่น่าห่วง แต่ที่น่าห่วงก็คือก๊าซที่พืชเหล่านั้นปลดปล่อยออกมาไม่ว่าจะเป็น คาร์บอนไดออกไซด์ ออกซิเจน หรือ ก๊าซอื่น ๆ ที่เรานึกไม่ถึงว่าจะมีผลต่อร่างกายเรายามที่อยู่บนพื้นโลก เหล่านี้ล้วนมีผลต่อระบบนิเวศบนยานอวกาศทั้งสิ้น ทั้งกับตัวนักบินอวกาศเองหรือแม้แต่กับพืชที่ปลูกอยู่บนยานลำเดียวกัน